Şərhlər, Ədəbiyyat
28.07.2016 / 13:14

Anneme...

Anneme...
Şohista Ortiqova/Daşkent


Annem beni doğururken çok zorluk çekmiş. Bayılmadan önce: bana ne olursa olsun, bebeğimi kurtarın, o yaşasın demiş...

Uzun süren doğumdan sonra ben dünyaya gelmişim. Annem beni eline aldığı zaman sevinçten gözleri yaşarmış!

Tüm yaşadıklarına rağmen alnımdan öpmüş benim minicik yavrum, diye...

Aslında bu hayatta ona en çok acı verebilecek birisi dünyaya gelmişti...

Ben büyüdükçe onun da sevgisi büyüdü...

Ben düşerken onun canı daha çok yandı... Ama bunu ben anlayamazdım, yaramı bağlarken en çok ona kızardım canım yandı diye...

Tüm kaprizlerim, şımarıklıklarıma rağmen yine sevdi...

Büyüdüm, arkadaşlarım çoğaldı, evde beni bekleyen annemi hatırlamaz oldum. Başka duygularla meşguldum. Sonra sırtımdan vuruldum, aldandım, ihanetlere uğradım!

Acı çektiğimde annemin göğsüne başımı koyup ağladım...

Ve yine ona sitem ettim: Anne beni niye doğurdun?! Ama bir kez bile sormamışım, annem ben üzülende kalbi ne kadar parçalanmıştı?

Saçlarına yağan kar kimin yüzünden... İnsan bu hayatta en çok sevdiklerine acı verirmiş!

Beni tüm verdiğim acılara rağmen hala herkesten çok seven ANNEM! Doğum günün kutlu olsun! İyiki doğdun ve iyi ki SEN beni doğurdun!!!

Anneme...


İnform.az

Baxış sayı: 539